Biografie

In het ouderlijk huis van Jan vd Garde stond prominent in de huiskamer een piano waar zijn zus en moeder dagelijks op speelden. Dit waren altijd klassieke stukken en in Jan zijn oren saai en oubollig. Pas toen zijn oudere neef Marcel op een dag Boogie Woogie op de piano speelt wordt Jan zijn interesse voor muziek gewekt. Zijn neef legt hem uit wat akkoorden zijn en al snel speelt Jan ook thuis de beginselen van de Boogie Woogie. Popliedjes volgen al snel als Jan ontdekt hoe ze in elkaar steken. Het schrijven van eigen liedjes volgt een paar jaar later.

Veel doet hij er echter niet mee daar zijn grootste hobby zwerven op straat en rottigheid uit halen is met zijn vrienden (deze hobby blijft hij met hart en ziel volhouden tot halverwege zijn tienerjaren). Als in 1977 Jan tien jaar oud is nemen zijn broers hem mee naar een concert van zijn neef Marcel die gitaar speelt in de band 'Inside'. De band speelt eigen bluesrock nummers. Jan staat het hele concert vooraan met zijn mond open van verwondering. Die avond wordt het allemaal duidelijk, wat er ook gebeurd, hij zal gitarist worden in een rockband.

Marcel zag de vervoering en herkende de blik in de ogen. Hij geeft Jan een imitatie Gibson Les Paul, een versterker en wederom een akkoorden uitleg. Jan speelt uren per dag thuis met de platen van zijn broers mee tot grote ergernis van de buren die regelmatig de politie langs sturen. Maar hij is niet meer te stoppen. Met de broers Jeroen en Rik Janssen (Asrai) wordt het eerste bandje gevormd. Er wordt tussen de schuifdeuren gespeeld en de jongens leren elkaar nieuwe trucjes op hun instrumenten.

Op de middelbare school beland Jan in 1981 in de schoolband (LMC band) waar ook muzikaal wonderkind Maurice Bom (Tuesday Child) in zit. Alles komt nu in een stroomversnelling. Van 'Mouse' leert hij ook bas en drums spelen en de fijnere kneepjes van het schrijven van liedjes. Mouse heeft thuis een compleet eigen studio en na een flinke investering van Jan zijn vader staat er al vrij snel ook bij hem thuis een bescheiden opname studio. Het Duo besteed de volgende jaren veel tijd aan het schrijven en opnemen van liedjes, en samen met de broers Rob en Arno Duijndam wordt de schoolband al snel een hechte en strakke rockband. Er wordt veel gespeeld en geëxperimenteerd onder leiding van hun leraar Engels Rob Gerritsen die zelf ook muzikant en liedjes schrijver is en al een heel bandverleden achter de rug heeft. Als Jan uiteindelijk van school wordt gestuurd gaat de band verder onder de naam 'Beauregarde'. Na 4 jaar spelen houdt Rob Duijndam het voor gezien en wordt de band ontbonden.

Jan en Mouse gaan verder met gitarist Loek van der Knaap (Livin' Blues) en Patrick Tak (Sergeant Chili Pepper) op toetsen onder de naam 'Doctors Orders'. Met deze band wordt er meer geëxperimenteerd met symfonische rock en de keyboards krijgen een prominentere rol. Mouse studeert dan al enige tijd met veel succes op het conservatorium wat ook weer invloed heeft op de muziek binnen de band.

Twee jaar later (1992) gaat er van alles mis in het leven van Jan. De grootste impact in dat jaar is het overlijden van zijn ouders vlak na elkaar en het moeten verlaten van de ouderlijke woning binnen een korte tijd. Jan beëindigd de samenwerking met Doctors Orders en vertrekt voor een jaar met alleen zijn gitaar naar zijn zus in Australië om alles te laten bezinken. Hier schrijft hij in tientallen liedjes alles van zich af en begint het idee voor een nieuwe band.

Jan wil niet terug vallen op vorige bandleden en echt een nieuwe start maken. De muzikale richting was ook duidelijk. Amerikaanse recht toe recht aan rock met veel meerstemmige vocalen. Terug in Nederland klopt hij echter toch als eerste aan bij Patrick Tak. Naast toetsenist is Patrick ook een gitaarvirtuoos en kan daarbij ook nog zingen. En hij weet ook dat zijn tweeling broer John uit hetzelfde hout gesneden is. De broers gaan de samenwerking graag aan. Er wordt een plan gemaakt en liedjes uitgewerkt en geschreven. Rob van der Zwan (Jerry Knives Band) wordt er als drummer bijgehaald en 'Backbone' is een feit. Het harde werken, vele spelen en het winnen van diverse talentenjachten en popprijzen brengt Backbone uiteindelijk in 1999 naar hun doel. Een platencontract bij een grote maatschappij. Evert Nieuwstede (Urban Heroes) wordt erbij gehaald als producer en er worden 2 cd's gemaakt. Vele optredens volgen en de recensies zijn lovend.

Arcade/Roadrunner kan het echter zoals zoveel platenmaatschappijen in die tijd financieel niet meer aan. Steun, promotors en pluggers kunnen niet betaald worden, en om alles op eigen kracht te doen is vrijwel onmogelijk. Arcade/Roadrunner gaat alleen nog verder met hun succesvolle groepen (Golden Earring, de Kast, Bolland & Bolland) en laat de overige bands gaan. Backbone is op en de energie om het weer opnieuw te proberen in deze ongunstige tijden voor bandjes is er niet meer.

Backbone wordt in 2001 officieel ontbonden en Patrick en Jan geven nog één laatste interview op de radio waar nog één keer hun hoogtepunten van de afgelopen 6 jaren voorbij komen. Jan besluit om een jaar niets met bandjes te doen om zich weer op te laden. Wel zal hij in de komende jaren nog een aantal keer met Backbone spelen en in 2008 wordt er met Backbone ook nog een opname gemaakt, 'Already Dead'.

Maar hier begint niet het verhaal van Boner. Al sinds 1997 speelt Jan vrijwel jaarlijks in de COAband. Een gelegenheidband die op grote evenementen covers speelt. Van Pop & Rock tot smartlappen & Disco. Hij speelt afwisselend gitaar, bas & drums. De COAband kent veel wisselingen, van vierman formatie tot dertien koppen tellende band met blazers en (achtergrond) zangeressen. In al die jaren is Harry van der Aa (Intensive Care, Miles Browning Band, Cartrouble, Zero Positive, Robot Rentals) de vaste percussionist binnen de band en tevens fanatiekste bandlid. Met dezelfde dosis aan bandervaring en enthousiasme worden Jan en Harry vanaf het eerste jaar vertrouwde vrienden.

In het derde jaar van de COAband komen de gitaristen Ellard Brandenburg (Second Hand, Bub & Grub, Red Allert) en Ray Hartman (Rednose, Moon on Wheels) erbij. Het klikt, en hoe. De COAband krijgt met de komst van deze twee gitaristen een enorme boost en Rock krijgt de overhand binnen het repertoire. Een verandering waar zowel Jan als Harry heel blij mee zijn. De jaren daarop wordt de band steeds hechter, strakker en zelfverzekerder. Er wordt gewerkt aan de presentatie en het hele podium wordt benut. Het plezier spat er van af en het publiek is bij elk optreden razend enthousiast.

Maar zoals bij vele bandjes komen na verloop van tijd de wrijvingen. Bij de COAband is het niet anders. Dat vrijwel alle bandleden behoorlijke ego's hebben helpt ook niet mee. Slaande ruzies, scheldpartijen, verwijten en hierdoor slechte repetities maken het spelen in de COAband een zware opgave. Waar het allemaal om begonnen was, de lol, was vaak ver te zoeken. Dit speelt zich allemaal af terwijl Jan nog in de laatste jaren van Backbone zit. Hij besluit er mee te stoppen en zich volledig te storten op Backbone. Harry, Ellard en Ray gaan door met de COAband met wisselende muzikanten.

Het jaar niet in een bandje zitten is een leven wat Jan helemaal niet meer gewend is. De eerste zeven maanden bevallen prima met de zeeën aan tijd om te besteden aan lezen, maar het begint langzaam weer te kriebelen. Liedjes dringen zich spontaan aan en de behoefte om er wat mee te doen groeit. Alsof het zo zou moeten zijn hangen in 2002 Harry, Ray en Ellard ineens aan de telefoon. De laatste jaren met de COAband waren hun niet zo goed bevallen als in de hoogtij jaren. Of hij weer zin heeft om een bandje te beginnen. Ze hebben inmiddels een hele goeie drummer, Thomas Feuerstein, een oud bandlid en vriend van Ellard. Jan zijn eerste gedachte was om meteen ja te zeggen, maar hij stelt voor om eerst een keer met elkaar te spelen en te praten over hoe en wat. Hij had al besloten dat als hij weer een band begon het plezier voorop moest staan.

Thomas had van de jongens al het één en ander gehoord over Jan maar had zelf ook nog geen besluit genomen of hij door wou gaan met dit bandje. Ook hij had de ruzies en wrijvingen meegemaakt. Jan is gewend om met hele goeie drummers te werken en hierdoor verwend. Als Thomas niet de juiste drummer blijkt te zijn dan zou hij andere muzikanten zoeken om een nieuwe band te beginnen. Het hing dus allemaal af van de eerste keer jammen met elkaar.

Op de betreffende avond verscheen er na het eerst gespeelde nummer een voorzichtige glimlach bij de jongens. Dit werd een hele vette grijns naarmate de avond vorderde. Alles klopte, van voor naar achteren. Alsof ze jaren niks anders hadden gedaan, het juiste gevoel was terug. Er worden afspraken gemaakt. Om op gang te komen zullen ze eerst voornamelijk covers gaan spelen en een kleine selectie eigen liedjes van Jan die hij met vorige bands speelde. Maar door de nieuw opgedane energie komt Jan al vrij snel met nieuwe composities.

De eerste wordt 'Bad Boy', een nummer geschreven met Ray in het achterhoofd. Deze wordt gevolgd door 'Please Stop Your Foolin' Around', over een hardnekkige groupie waar Jan een tijd lang last van heeft gehad. Ze besluiten om zo snel als mogelijk een weekend een studio in te duiken om de nummers op te nemen. Het worden er uiteindelijk drie. 'Don't Take Away My Heart' wordt ook opgenomen. Dit liedje loopt als een rode draad door Jan's band verleden en had zijn succes al meerdere keren bij het publiek bewezen.

Ondanks de slechte demo kwaliteit (de engineer van de studio heeft allemaal nieuwe spullen en moet nog uitvogelen hoe en wat) krijgt de band aardig wat optredens die stuk voor stuk uitmonden in een groot feest. Het besluit is genomen, deze band moet blijven bestaan. Maar hoe de band te noemen? Weken gaan voorbij, tientallen namen worden voorgesteld en weer afgeschreven. Terwijl de uiteindelijke bandnaam al jaren wordt gebruikt door Jan.

In zijn tijd bij Backbone gebruikt hij regelmatig gekscherend de artiestennaam 'Boner'. Dit is weer afgeleid van de artiestennaam van de zanger van U2 (Bono) die bij de burgerlijke stand ook gewoon ingeschreven staat met een veel voorkomende naam. Als grap stelt Jan voor dan maar deze naam aan te nemen voor de band. Na wat over en weer gelach en andere schunnige voorstellen wordt het even stil. Iemand zegt "waarom niet? Het dekt de lading". Boner is een feit.
Eric Rust, een goede vriend van Jan, maakt er ook weer voor de grap een logo bij. In zijn eenvoud een briljant ontwerp en erg leuk op T-shirts. Het plaatje is compleet.

Boner beleefd een aantal goede jaren, waar ze spelen worden ze naderhand altijd gevraagd om snel weer terug te komen. De setlist bestaat vrijwel geheel uit eigen nummers met een paar covers om het publiek te kunnen laten meezingen. Maar steeds meer komt het voor dat het publiek ook meezingt met eigen nummers. Veel van het eigen werk van Jan is te downloaden op de website van Boner. Waar veel bands hun liedjes angstvallig proberen van het internet te houden om gratis downloaden te voorkomen, zet Boner zoveel mogelijk eigen werk op hun site. Jan vind dat zijn muziek voor iedereen te beluisteren moet zijn, "daar doe ik het toch voor?". Het is een teken dat ze het niet meer voor het grote geld en de roem doen, maar puur voor hun eigen lol. De tijd van ambities hebben ze inmiddels achter zich gelaten. Dat er ook reacties uit het buitenland komen met de vraag van bandjes of ze nummers mogen overnemen bewijst dat het internationaal ook goed zit. Zoveel als mogelijk eigen liedjes op de site zetten blijkt een goede set om veel beluistert te worden, evenals de aantrekkingskracht van de bandnaam. Het maakt mensen toch nieuwsgierig.

2005 is een rampjaar voor Boner. Thomas blijkt een ernstige spierziekte te hebben en overlijd uiteindelijk na een lang ziekbed in 2006. Bij Ellard wordt na een controle kanker geconstateerd en hij loopt maanden rond met het idee dat het wel eens zijn laatste zouden kunnen zijn. Is het einde van Boner in zicht? De band houd de moed erin maar het zijn zware tijden. Uiteindelijk na een veels te lange periode blijkt dat de uitslag van Ellard's onderzoek niet juist is. Als in een slechte film blijken Ellard zijn gegevens verwisseld te zijn met die van een ander. Maar de zware tijden blijven aanhouden als de zoektocht naar een geschikte drummer een zware bevalling blijkt te zijn, en andere privé omstandigheden hun tol eisen. Harry gaat er door de hoge druk op zijn werk er een jaar tussen uit. Ray, Ellard en Jan werken de ene na de andere drummer in. Dit kost veel energie en leidt uiteindelijk tot niets. Als na een paar weken niet blijkt dat de drummer één of andere psychische afwijking heeft, dan is het wel weer wat anders. Jan schrijft er uit frustratie een nummer over (Fool). De optredens gaan gestaag door, maar het kost allemaal teveel moeite. Uiteindelijk worden de drummende broers van Ellard om hulp gevraagd. Ubo Brandenburg komt voor een jaar bij de band maar moet door tijdgebrek ook afhaken. Maar voor Boner is dat jaar een verwennerij, al is het maar voor een jaar, om een vaste drummer te hebben. Jan krijgt hierdoor weer inspiratie en schrijft het ene na het andere nummer.

Dit allemaal ten tijde van het inmiddels jaarlijkse feest wat Ray geeft. Hierbij nodigt hij al zijn muzikale vrienden en kennissen uit om een avond en nacht lang te musiceren. Dat jaar was ook Kyril Herkelman aanwezig. Kyril had in het bestaan van de COAband al eens een jaar bij de band gedrumd. Toevalligerwijs ook met dezelfde samenstelling als Boner nu in verkeerd. Kyril was nooit gevraagd om auditie te komen doen bij Boner omdat hij het druk had met zijn eigen band. Het was dan ook een prettige verrassing toen hij vertelde dat zijn band net opgeheven was. Meteen wordt het voorstel gedaan om bij Boner te komen drummen, maar Kyril zegt niet direct ja. De band begrijpt dit wel, ze hadden het er al eens over gehad hoe moeilijk het voor een nieuwe drummer moet zijn. Je komt terecht bij een heel hechte vriendenclub die alle pieken en dalen al met elkaar hebben meegemaakt, er heel sterk zijn uitgekomen en elkaar door en door kennen en aanvullen. Daarbij heeft Jan na al die jaren weinig geduld wat muziek betreft en een hekel aan repeteren. Een nummer wordt tijdens de tweewekelijkse bijeenkomsten maar heel zelden twee keer gespeeld. De band komt ook niet bij elkaar om te oefenen, maar om lol te trappen en de ballen uit hun broek te spelen. Van begin tot eind is het knallen, oefenen doe je als de bandleden hun instrumenten nog niet beheersen volgens Jan. Luisteren naar een nieuw nummer doe je maar thuis. Sinds er internet is stuurt hij zijn nieuwe nummers helemaal uitgewerkt naar de jongens toe. Die geven er hun eigen draai aan en hebben maar één kans per sessie om het uit te proberen. Hierna moeten ze weer twee weken wachten.

Kyril blijkt echter uit het juiste hout gesneden en is dapper genoeg om uiteindelijk "ja" tegen het aanbod te zeggen. Hij krijgt het de eerste weken zwaar te verduren maar klaagt geen moment en gaat rustig door met het zich eigen maken van de vele liedjes. Maar sneller dan verwacht biedt zich het eerste grote optreden aan en hij is er eigenlijk nog niet klaar voor. Ondanks dat hij rustig en relaxed oogt moet Ray onderweg naar het optreden één keer stoppen omdat Kyril zijn maaginhoud moet legen langs de kant van de snelweg, tot veel plezier en gejoel van de overige bandleden. Het optreden is strak en dampend en Boner wordt wederom gevraagd om snel terug te komen. Boner heeft eindelijk weer een vaste drummer.